Την Παρασκευή 19 Ιουνίου, ώρα 20.50, η ΡΙΒΙΕΡΑ παρουσιάζει σε μία και μόνη προβολή το PLATOON, του Όλιβερ Στόουν, το οποίο κλείνει φέτος τα 40 του χρόνια.

Ο Όλιβερ Στόουν υπηρέτησε τη θητεία του στο Βιετνάμ, επιστρέφοντας με την ολοκλήρωσή της, το 1968. Τότε ήταν που έγραψε ένα πρώτο σενάριο βασισμένο στην εμπειρία του, το οποίο θρυλείται ότι πρότεινε στον Τζιμ Μόρισον για να πρωταγωνιστήσει. Πολλά χρόνια μετά, κι έπειτα από την μεγάλη επιτυχία του ΕΞΠΡΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ, ο Στόουν επέστρεψε στην αρχική ιδέα αναζητώντας χρηματοδότηση.

Τα στούντιο ήταν πολύ διστακτικά, είχαν μόλις προηγηθεί το ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ και ο ΕΛΑΦΟΚΥΝΗΓΟΣ, ενώ το σενάριο του Στόουν χαρακτηριζόταν από κάθε άλλο παρά «πατριωτικό» πνεύμα, με σαφείς αιχμές για το ρατσιστικό πλαίσιο των επιστρατεύσεων, τα εγκλήματα πολέμου των Αμερικανών στρατιωτών και τη γενικότερη απωθητική εικόνα του Αμερικανικού στρατού στον πόλεμο της Ινδοκίνας.

Τελικά, μετά από πολλές παλινωδίες, ο Στόουν βρήκε τα απαραίτητα κεφάλαια (και συνάντησε την άρνηση του Υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ να συνδράμει στην παραγωγή) και πήγε με το συνεργείο του στις Φιλιππίνες (όπου μόλις είχε ανατραπεί ο δικτάτορας Μάρκος). Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους μια ομάδα από νέους ακόμα ηθοποιούς που έμελλε να πρωταγωνιστήσουν στο Χόλιγουντ τα αμέσως επόμενα χρόνια, ο Τσάρλι Σιν (κατά σύμπτωση γιος του Μάρτιν Σιν, πρωταγωνιστή στο ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ), ο Τομ Μπέρεντζερ, ο Γουίλιαμ Νταφόου, ο Φόρεστ Γουίτακερ, ο Κέβιν Ντίλον και σε έναν μικρό ρόλο ο Τζόνι Ντεπ. Όλοι τους αντιμετώπισαν συνθήκες κανονικού πεδίου μάχης, υπάκουγαν τυφλά στις εντολές εξειδικευμένο στρατιωτικού εκπαιδευτή, υποχρεώθηκαν να σιτίζονται με στρατιωτικού τύπου τυποποιημένες τροφές, να κοιμούνται στη ζούγκλα κλπ.

Ο Στόουν εστιάζει στην ζωή ενός νεοσύλλεκτου (Τσάρλι Σιν) εντός μιας μάχιμης διμοιρίας πεζικάριων, κατά τη διάρκεια του 1968, της χρονιάς των πιο φονικών μαχών στο Βιετνάμ, στα σύνορα της Καμπότζης. Αποτυπώνει με ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό τον αποδεκατισμό της διμοιρίας, μέσα στο σκοτάδι, τη βροχή και τη λάσπη, κατά κανόνα εναντίον ενός αόρατου εχθρού που βρίσκεται παντού και πουθενά. Καταγράφει τις εσωτερικές τριβές μέσα στην ομάδα, με τη διαφορετική νοοτροπία των δύο λοχιών, ενός κτηνώδους μιλιταριστή (Μπέρεντζερ) και ενός κυνικού αλλά πλέον απογοητευμένου, πεσιμιστή (Νταφόου), τριβές που θα οδηγήσουν τις σχέσεις εντός διμοιρίας στα απόλυτα άκρα. Συγχρόνως αποκαλύπτει την πεζή, απωθητική και κάθε άλλο παρά ηρωική καθημερινότητα του Αμερικανού στρατιώτη, που εύκολα μεταβάλλεται σε πραγματικό κτήνος εναντίον των οποιονδήποτε «κίτρινων», καθώς δεν μπορεί να διακρίνει τους εχθρούς από τους συμμάχους, τους πολεμιστές από τους αμάχους.

Το Platoon δεν ασχολείται με τίποτα έξω από το πεδίο της μάχης, δεν περιέχει καμιά στοχαστική/φιλοσοφική υπέρβαση (όπως το έργο του Κόπολα), το μοναδικό σχόλιο για τα τεκταινόμενα είναι το ημερολόγιο που κρατά ο πρωταγωνιστής που φέρει και την ιστορία (Τσάρλι Σιν). Για το Αμερικανικό σινεμά, είναι η πρώτη φορά που η πραγματικότητα του Βιετναμέζικου πολέμου παρουσιάζεται ξερή, όπως ήταν, το Platoon είναι μια ταινία που μοιάζει πιο πολύ με την λιτή αφήγηση του «Διμοιρία 317» του Πιερ Σεντερφέρ του 1965 (ένα από τα λιγοστά φιλμ για τον πόλεμο των Γάλλων στην Ινδοκίνα), παρά με οτιδήποτε είχε γυριστεί ως τότε στις ΗΠΑ για τον πόλεμο στο Βιετνάμ.

Η ταινία αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, εντός και εκτός ΗΠΑ, κέρδισε τέσσερα Όσκαρ από τα οκτώ για τα οποία προτάθηκε, υμνήθηκε από την αμερικανική και διεθνή κριτική και καθιέρωσε τον Στόουν ως έναν από τους πιο σημαντικούς κινηματογραφιστές της γενιάς του.