Αφηγούμενος λίγες ώρες από τη ζωή ενός παντρεμένου ζευγαριού, που δοκιμάζει τον πειρασμό της μοιχείας ύστερα από 14 χρόνια κοινού βίου, ο Κασσαβέτης θίγει μια σειρά μόνιμων θεμάτων στο έργο του, όπως η κρίση των σχέσεων, η διάλυση του γάμου, η απουσία επικοινωνίας, η βία των λέξεων. Αδιαφορώντας για την όποια τεχνική ή αισθητική αρτιότητα των πλάνων του, ο σκηνοθέτης συλλαμβάνει τους ηθοποιούς σε ανελέητα close up, το δράμα τους σε ασφυκτικό ρεαλισμό και την έννοια της σκηνοθεσίας ως μια αφιλτράριστη προέκταση της πραγματικότητας. Το αποτέλεσμα προξένησε αίσθηση στον καλλιτεχνικό κόσμο της εποχής και προτάθηκε για τρία Όσκαρ (σεναρίου και β' ρόλου για τους Λιν Κάρλιν, Σέιμουρ Κάσελ), με τον Κασσαβέτη όμως να αρνείται να παραστεί στην απονομή.