Από Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο

Νύχτα, εσωτερικό, σκηνή πάρτι. Ο πρωταγωνιστής πηγαίνει στο μπαρ να βάλει ποτό. Από το πουθενά, ένας μαυροντυμένος άντρας με ολόλευκο πρόσωπο εμφανίζεται μπροστά του. «Αυτήν τη στιγμή είμαι στο σπίτι σου», αποκρίνεται. «Πώς γίνεται αυτό;» αναρωτιέται ο ήρωας. «Κάλεσε τώρα», επιμένει ο άντρας χωρίς να βλεφαρίζει δευτερόλεπτο. Απορημένος αλλά κι ανήσυχος, εκείνος κάνει το τηλεφώνημα. «Σου το είπα πως είμαι στο σπίτι σου». Η απάντηση παγώνει το αίμα του πρωταγωνιστή, ο οποίος κοιτάζει έντρομος το πρόσωπο απέναντί του να ξεσπά σε ένα στριγκό γέλιο. Από την πρώτη φορά που είδα την παραπάνω σκηνή της «Χαμένης Λεωφόρου» (1996), ως ανυποψίαστος έφηβος, η χαραγματιά που άφησε μέσα μου υπήρξε ανεξίτηλη. Δεν είχα δει καμία άλλη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς, ούτε ήξερα ποιος ακριβώς είναι. Όμως ο υποδόριος τρόπος με τον οποίο, στο πέρας μιας σκηνής που δεν διαρκεί πάνω από 4 λεπτά, η ατμόσφαιρα μετατρέπεται από κάτι νορμάλ σε κάτι αφύσικα ανησυχητικό και εμφανώς εφιαλτικό, ήταν αρκετός για να κολλήσω. Έμοιαζε σαν ο αέρας να αφαιρείται από το δωμάτιο και το στομάχι μου να σφίγγεται όπως εκείνο του Μπιλ Πούλμαν καθώς προσπαθεί να καταλάβει τι διάολο συμβαίνει. Έκτοτε έχω δει τόσες φορές τη «Χαμένη Λεωφόρο», υποχρεώνοντας μάλιστα όλη την παρέα μου να κάνει το ίδιο, ώστε δεν θυμάμαι καν ποια ήταν η επόμενη ταινία του που είδα. Εκείνο, βέβαια, που μένει αξέχαστο είναι το συναίσθημα που συνέχισα να νιώθω παρακολουθώντας όλη τη φιλμογραφία του Λιντς.

[..]

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο: athinorama.gr