Το περσινό «πείραμα» στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Γι’ αυτό και ήταν αναμενόμενο να επιστρέψει! Κάθε τελευταία Δευτέρα του μήνα, λοιπόν, στον θερινό κινηματογράφο ΡΙΒΙΕΡΑ των Εξαρχείων (Βαλτετσίου 46), μερικές από τις… κυριολεκτικά μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών, κάνουν και πάλι στάση εκεί, για μία και μοναδική προβολή.

«Όλες οι ταινίες δείχνουν αλλιώς στη μεγάλη οθόνη. Μερικές αξίζει να τις δεις μόνο στη μεγάλη οθόνη», έγραψε η Πέγκυ Ρίγγα στα social media το 2022, ανακοινώνοντας ένα πρόγραμμα προβολών αφιερωμένο στον κλασικό κινηματογράφο του παρελθόντος, με κοινό χαρακτηριστικό τις μεγάλες διάρκειες των ταινιών, οι οποίες μέχρι πρότινος θεωρούνταν απαγορευτικές, «καταδικάζοντας» αριστουργήματα που οι διανομείς δεν τολμούσαν να συμπεριλάβουν στους καταλόγους των καλοκαιρινών επανεκδόσεών τους.

«Το μεγάλο σινεμά επιστρέφει ξανά στις πραγματικές του διαστάσεις», είναι το motto του φετινού προγράμματος, το οποίο φιλοξενείται στο πιο αγαπητό κινηματογραφικό στέκι της Αθήνας για ταινίες ρεπερτορίου και θα διαρκέσει από τις 26 Ιουνίου έως και τις 28 Αυγούστου, περιλαμβάνοντας τρεις προβολές που πρόκειται να χαρίσουν… μεγάλες στιγμές στο πιστό κοινό του κλασικού σινεμά. Μονάχα για την τελευταία Δευτέρα του κάθε μήνα!

Το αφιέρωμα ξεκινά στις 26 Ιουνίου με το «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» (1966) του Σέρτζιο Λεόνε. Χαρακτηρισμένο ως «το απόλυτο spaghetti γουέστερν» στα κινηματογραφικά χρονικά, το φιλμ αποτελεί το πιο επικό έργο του είδους του, ολοκληρώνοντας την περίφημη «τριλογία των δολαρίων», μετά τα «Για μια Χούφτα Δολάρια» (1964) και «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» (1965). Στη σκιά του Αμερικανικού Εμφυλίου, τρεις τυχοδιώκτες πιστολέρο αναζητούν μια διόλου αμελητέα ποσότητα χρυσού που έχει θαφτεί σ’ ένα απομακρυσμένο νεκροταφείο. Ο ήρωας που υποδύεται ο Κλιντ Ίστγουντ εμφανίζεται με το ίδιο, χαρακτηριστικό πόντσο και δίχως όνομα, όπως και στα προηγούμενα φιλμ, δίπλα στους Λι Βαν Κλιφ και Ίλαϊ Γουάλας. Σήμα κατατεθέν τα επικά μεγάλα σε διάρκεια πλάνα και τα close-up του οπερατέρ Τονίνο Ντέλι Κόλι και η αθάνατη μουσική του Ένιο Μορικόνε. Διάρκεια: 197 λεπτά.

Προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Καντεα - Παπαδόπουλος

Στις 31 Ιουλίου ακολουθεί το «Ο Λόρενς της Αραβίας» (1962) του Ντέιβιντ Λιν, το θρυλικό ιστορικό δράμα για τη ζωή του Τόμας Έντουαρντ Λόρενς, του αξιωματικού που οδήγησε τα βρετανικά στρατεύματα σε νικηφόρες μάχες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπόδειγμα επικού σινεμά και μεγέθους που καμία ψηφιακή τεχνολογία δεν μπορεί να «αντιγράψει» σήμερα, το φιλμ προτάθηκε για δέκα Όσκαρ και τιμήθηκε με επτά βραβεία, μεταξύ των οποίων για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, φωτογραφία (αξεπέραστα τα widescreen κάδρα του Φρέντι Γιάνγκ), μοντάζ και μουσική (ο Μορίς Ζαρ υπογράφει το διασημότερο και πιο ανατριχιαστικά μεγαλειώδες score του). Το American Film Institute δικαίως κατατάσσει το φιλμ μέσα στα δέκα καλύτερα στην κινηματογραφική ιστορία. Διάρκεια: 218 λεπτά.

Και στις 28 Αυγούστου σειρά έχει το «Κάποτε στην Αμερική» (1984) του Σέρτζιο Λεόνε, ίσως το μοναδικό γκανγκστερικό δράμα που μπορεί να σταθεί δίπλα στη φιλμική saga του «Νονού» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, το χρονικό της φιλίας δύο νεαρών αγοριών στο εβραϊκό γκέτο της Νέας Υόρκης των αρχών της δεκαετίας του ‘30, μέχρι την εξέλιξή τους σε ηγετικές μορφές του οργανωμένου εγκλήματος των ΗΠΑ για δεκαετίες αργότερα. Έρωτες, απληστία, προδοσία, απώλεια, διαλυμένες σχέσεις, δημιουργούν ένα τεράστιο «μωσαϊκό» που φτάνει μέχρι τα τέλη του ’60. Ήταν το τελευταίο έργο που πρόλαβε να γυρίσει ο Λεόνε, μετά από απουσία δεκατριών ετών από το σινεμά, με τεράστιες και ιστορικές διαμάχες με τους παραγωγούς του, καθώς ο ίδιος επιθυμούσε να διανεμηθεί σε δύο μέρη συνολικής διάρκειας που ξεπερνούσε τις έξι ώρες, στη λογική του «1900» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Διάρκεια: 229 λεπτά.

Προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Βασιλείου