Από τους παραγωγούς των ταινιών Talk to Me και The Babadook και τον σκηνοθέτη Αντριάν Τσιαρέλα έρχεται ένα καθηλωτικό horror, που συνδυάζει τρόμο, ένταση, μυστήριο και ρομαντισμό εξερευνώντας τις πιο βαθιές επιθυμίες και τους σκοτεινούς ανθρώπινους φόβους.

Σε μία μικρή και απομονωμένη πόλη της Αυστραλίας, δύο έφηβοι, ο Νάιμ (Τζο Μπερντ) και ο Ράιν (Στέισι Κλάουσεν), πρέπει να ξεφύγουν από μια βίαιη, αόρατη δύναμη, που παίρνει τη μορφή του προσώπου που επιθυμούν περισσότερο - ο ένας τον άλλον. Το καστ συμπληρώνει η Μία Βασικόβσκα (Only Lovers Left Alive) που υποδύεται τη συναισθηματικά ανώριμη μητέρα του Νάιμ.

Η ταινία είχε την πρεμιέρα της στο Midnight section του 2026 Sundance Film Festival και ξεχώρισε ως ‘Critic’s Pick for 2026’ στο Variety.

“Ένα horror που είναι τόσο τρομακτικό όσο και ρομαντικό.”

“Σε στοιχειώνει και σε συγκλονίζει.”

“Ικανοποιεί την ανάγκη του κοινού για μια έντονη, ανατριχιαστική αίσθηση αγωνίας.”

“Με πολλά scares και στιγμές έντασης και συμβολισμού.”

“Μια πολλά υποσχόμενη νέα φωνή στον χώρο του τρόμου”

Q&A με τον Σεναριογράφο/Σκηνοθέτη Αντριάν Τσιαρέλα

Q: “Μπορείτε να μας μιλήσετε λίγο για το πώς το είδος του τρόμου μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ισχυρό μέσο για να προσεγγίσετε επίκαιρα και κρίσιμα ζητήματα, όπως η ασφάλεια των LGBTQ+ ατόμων παγκοσμίως;”

Α: “Ο τρόμος με γοήτευε από παιδί. Θυμάμαι να τρυπώνω κρυφά στο σαλόνι για να δω ταινίες όπως το A Nightmare on Elm Street ή το Halloween. Νομίζω ότι μόνο όταν μεγάλωσα κατάλαβα πραγματικά τι είναι οι ταινίες τρόμου. Έχουν να κάνουν με ένα τέρας που τρομοκρατεί τους χαρακτήρες μέσα σε έναν κόσμο και, τελικά, αυτό το τέρας έρχεται να συμβολίσει κάτι. Συνήθως είναι η ενσάρκωση ενός πραγματικού φόβου, ενός τραύματος ή μιας κοινωνικής αγωνίας. Όταν ξεκίνησα να δουλεύω πάνω σε αυτή την ταινία, είχα διαβάσει ιστορίες για τη λεγόμενη “θεραπεία μεταστροφής” (conversion therapy) σε πολλές διαφορετικές κουλτούρες - όχι μόνο σε δυτικές, χριστιανικές κοινωνίες, αλλά σε πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο. Και σκέφτηκα: αυτό από μόνο του ακούγεται σαν ταινία τρόμου. Αλλά αν πρόκειται πραγματικά να το κάνω, ποιο είναι το τέρας; Ποιο είναι το τέρας που συμπυκνώνει αυτόν τον φόβο; Πώς κινείται, πώς δρα;

Μέσα από τη διαδικασία της γραφής, τους ελεύθερους συνειρμούς και τους πειραματισμούς με τους χαρακτήρες, κατέληξα στην ιδέα ενός τέρατος που εμφανίζεται με τη μορφή του ανθρώπου που επιθυμείς περισσότερο. Κάτι σε αυτό μου φαινόταν αληθινό, γιατί εξέφραζε τους φόβους των ηρώων αλλά ταυτόχρονα άνοιγε τον δρόμο για μια πολύ πιο σύνθετη συναισθηματική δυναμική. Τι συμβαίνει όταν το πρόσωπο που λαχταράς περισσότερο μοιάζει και με το πλάσμα που σε καταδιώκει;

Ένα ακόμη στοιχείο που πάντα με ενδιέφερε στις ταινίες τρόμου είναι ότι σχεδόν πάντοτε ξεκινούν από μια “παράβαση”. Κάποιος παραβιάζει έναν κανόνα και έτσι απελευθερώνεται το κακό. “Μην το ταΐσεις μετά τα μεσάνυχτα”, “μην περάσεις από εκείνο το μέρος τη νύχτα” - κάτι τέτοιο. Οι πιο ενδιαφέρουσες ταινίες τρόμου, όμως, είναι, κατά τη γνώμη μου, εκείνες όπου αυτή η παράβαση δεν είναι ξεκάθαρη. Όπου δεν είναι εύκολο να αποφασίσεις ποιος φταίει ή αν φταίει κανείς.

Αυτό ακριβώς ήθελα να εξερευνήσω και εδώ. Ποια είναι η πραγματική “παράβαση”; Είναι τα συναισθήματα που έχουν τα δύο αγόρια ο ένας για τον άλλο; Είναι οι πρακτικές στις οποίες τα υπέβαλαν οι γονείς τους; Ή μήπως βρίσκεται σε κάτι πιο ασαφές, σε εκείνη την αμοιβαία προδοσία που εγκαθιδρύεται από την αρχή της ιστορίας; Ακόμη και σε αυτό το επίπεδο, ποιος πρόδωσε πρώτος ποιον; Ο Ράιαν τον Νάιμ; Ή ο Νάιμ τον Ράιαν, ως αντίδραση στο ότι ένιωσε προδομένος ερωτικά; Με ενδιέφερε πολύ και αυτή η διάσταση του είδους του τρόμου.”

Q: “Αυτή είναι η πρώτη σας ταινία μεγάλου μήκους, κι όμως ο τόνος και η σκηνοθετική προσέγγιση δείχνουν εξαιρετική αυτοπεποίθηση. Γιατί επιλέξατε αυτή την ιστορία ως την πρώτη που θέλατε να αφηγηθείτε ως καλλιτέχνης και πώς διαμορφώθηκε το πρότζεκτ;”

Α: “Αυτή η ταινία ήταν πάντοτε κάτι βαθιά προσωπικό για μένα, τόσο ως γκέι άνδρα όσο και ως ανθρώπου που μεγάλωσε με πάθος για τις ταινίες τρόμου. Η κεντρική ιδέα τριγυρνούσε στο μυαλό μου για πολύ καιρό.

Μαζί με το διευθυντή φωτογραφίας μας Τάισον Πέρκινς και την εξαιρετική σκηνογράφο Μπέθανι Ράιαν, χτίσαμε τον κόσμο του Leviticus και διαμορφώσαμε αυτή την πόλη έτσι ώστε όχι μόνο να μοιάζει με το είδος του τόπου όπου θα μπορούσε να εξελιχθεί η ιστορία, αλλά και να εκφράζει όσα ήθελα να πω γύρω από τις θεματικές της επιθυμίας και της πνευματικότητας.

Μας ενδιέφερε ιδιαίτερα να δημιουργήσουμε μια σύγκρουση ανάμεσα στη φύση και τον κόσμο που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος. Γι’ αυτό επιλέξαμε συνειδητά να τοποθετήσουμε την ταινία σε μια επαρχιακή πόλη, όπου ένα βιομηχανικό “νεκροταφείο” παλιών εργοστασίων έχει αναπτυχθεί γύρω από μια εκκλησία.

Μας ενδιέφερε να δημιουργήσουμε μια αισθητική όπου η βιομηχανία και η φύση συγκρούονται διαρκώς, ώστε να αναδειχθεί ένα βαθύτερο ερώτημα: από πού προέρχονται πραγματικά αυτές οι πεποιθήσεις και οι επιταγές; Είναι κάτι που πηγάζει από μια πνευματική τάξη του κόσμου, από το ίδιο το σύμπαν; Ή μήπως πρόκειται για ανθρώπινες κατασκευές, για ιδέες και κανόνες που επινοούμε και επιβάλλουμε ο ένας στον άλλον;”

Q: “Παρότι η ταινία είναι συναισθηματικά βαριά και συχνά αρκετά σκοτεινή, εγώ και πολλοί άλλοι στην αίθουσα βρεθήκαμε να χαμογελάμε στις στιγμές τρυφερότητας και στοργής ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές. Πόσο σημαντικό ήταν για εσάς να δημιουργήσετε αυτές τις στιγμές χαράς μέσα στην ιστορία και πώς συνεργαστήκατε με τον Στέισι και τον Τζο ώστε να μοιάζουν τόσο αληθινές και αναγκαίες;”

A: “Είχαμε περίπου δύο εβδομάδες για πρόβες και ένα μεγάλο μέρος αυτών αφιερώθηκε απλώς στο να γνωριστούν μεταξύ τους ο Τζο και ο Στέισι.

Θυμάμαι ότι την πρώτη κιόλας μέρα των προβών πήγα να παραλάβω τον Τζο από το αεροδρόμιο και τον Στέισι από το σπίτι του, και ξεκινήσαμε μια μικρή εκδρομή με το αυτοκίνητο. Περάσαμε από πολλές από τις τοποθεσίες όπου επρόκειτο να γυρίσουμε την ταινία. Παράλληλα, τους άφηνα συχνά να περιπλανηθούν μόνοι τους. Σε κάποια φάση τούς άφησα σε διαφορετικά σημεία μιας γειτονιάς όπου θα κάναμε γυρίσματα και τους ζήτησα να βρουν ο ένας ένα δώρο για τον άλλον.

Μια άλλη φορά τούς έστειλα σε ένα εμπορικό κέντρο και τους είπα να παραμείνουν στον ρόλο τους. Φυσικά, μόλις μπήκαν στο εμπορικό, ένας μεγαλόσωμος τύπος πλησίασε τον Τζο και του είπε: “Εσύ είσαι το παιδί από εκείνη την ταινία τρόμου! Εσύ είσαι!” Παρ’ όλα αυτά, ο Τζο παρέμεινε στον ρόλο του και συνέχισε την άσκηση χωρίς να σπάσει τον χαρακτήρα. Έκανα πολλά παρόμοια πράγματα μαζί τους, γιατί ήθελα να νιώσουν άνετα όχι μόνο ως οι χαρακτήρες τους, αλλά και ως οι χαρακτήρες ο ένας απέναντι στον άλλον.

Όταν φτάσαμε στα γυρίσματα, η σύνδεσή τους είχε γίνει πλέον πολύ φυσική. Μπορούσα να τους ωθήσω πέρα από τα όρια της σκηνής και να τους αφήσω να αυτοσχεδιάσουν. Σε αυτό συνέβαλε και ο μοντέρ μας, ο Νικ Φέντον, ο οποίος παρακολουθούσε το υλικό καθώς το συναρμολογούσε παράλληλα με τα γυρίσματα.

Υπήρχαν στιγμές που μου έλεγε: “Ξέρεις, ίσως σε αυτό το σημείο της πρώτης πράξης χρειαζόμαστε ακόμη μια μικρή στιγμή ανάμεσα στα δύο αγόρια, κάτι που να μας κάνει να νιώσουμε λίγο περισσότερο τη σύνδεσή τους.” Έτσι γεννήθηκαν μικρές σκηνές αυτοσχεδιασμού. Άφηνα τα παιδιά να κινηθούν ελεύθερα, κρατούσαμε την κάμερα να γράφει και ζητούσα από όλους τους υπόλοιπους να τους δώσουν χώρο. Τους άφηνα να πάνε όπου ήθελαν, να πουν ό,τι τους ερχόταν αυθόρμητα και να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους χωρίς περιορισμούς. Αυτές οι στιγμές ήταν πραγματικά απολαυστικές και κατέληξαν να αποτελούν μερικά από τα αγαπημένα μου κομμάτια της ταινίας.

Πάντα με γοητεύει αυτός ο συνδυασμός. Από τη μία πλευρά, πρόκειται για μια ταινία τρόμου με εξαιρετικά προσεκτικά σχεδιασμένες σκηνές, αυστηρό οπτικό σχεδιασμό και συγκεκριμένα γεγονότα που πρέπει να συμβούν μέσα στα όρια του κάδρου σε πολύ συγκεκριμένες χρονικές στιγμές. Από την άλλη, υπάρχουν σκηνές όπου αφήσαμε εντελώς ελεύθερους τους ηθοποιούς και ζητήσαμε από τον οπερατέρ να μην τους καθοδηγεί, αλλά να γίνει μέρος αυτού του “χορού” που δημιουργούσαν μεταξύ τους."

Q: “Πολλοί queer θεατές θα νιώσουν ότι αυτή η ταινία τους εκπροσωπεί και τους αγγίζει βαθιά. Παρότι η κεντρική ερωτική ιστορία αφορά ένα ομόφυλο ζευγάρι, η βασική ιδέα ενός νέου ανθρώπου του οποίου η σεξουαλικότητα χρησιμοποιείται εναντίον του είναι πολύ αναγνωρίσιμη στο είδος των ιστοριών ενηλικίωσης και προσωπικά οικεία για πολλούς ανθρώπους, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Πώς προσεγγίζετε την ισορροπία ανάμεσα στο ιδιαίτερο και το πανανθρώπινο στην αφήγησή σας;

  A: “Είναι ενδιαφέρον γιατί τελευταία γίνεται συχνά λόγος για queer ιστορίες με πρωταγωνιστές άνδρες που ερωτεύονται άνδρες, οι οποίες όμως βρίσκουν μεγάλη απήχηση και στο γυναικείο κοινό. Όλες οι μορφές αληθινής επιθυμίας εμπεριέχουν μια αίσθηση ευαλωτότητας, επειδή πρέπει να ανοιχτείς και να αποκαλύψεις ποιος πραγματικά είσαι. Όλοι βιώνουν αυτό το συναίσθημα και τη δυσκολία τού να το αποδεχτούν. Φυσικά, υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις που συνοδεύουν την queer επιθυμία, αλλά ανεξάρτητα από το πώς αυτοπροσδιορίζεται κανείς, δεν μπορεί να βιώσει πλήρως την επιθυμία αν δεν είναι αληθινός με τον εαυτό του.

Οι queer ιστορίες αποτελούν, ως έναν βαθμό, ένα πιο ισότιμο πεδίο. Η πολιτική του φύλου απομακρύνεται κάπως από την εξίσωση, τουλάχιστον σε ρομαντικό επίπεδο. Παρακολουθείς τι σημαίνει για αυτούς τους δύο ανθρώπους που ερωτεύονται σταδιακά ο ένας τον άλλον - και η δυναμική ή η ένταση που μπορεί να υπάρχει μεταξύ τους δεν επιβάλλεται κοινωνικά μέσω του φύλου, αλλά προκύπτει αποκλειστικά από το ποιοι είναι ως άνθρωποι.”

Σκηνοθεσία Αντριάν Τσιαρέλα

Σενάριο Αντριάν Τσιαρέλα

Ηθοποιοί Τζο Μπερντ, Στέισι Κλάουσεν, Μία Βασικόβσκα, Γιούεν Λέσλι, Νίκολας Χόουπ, Τζέρεμι Μπλούγιτ, Νταβίντα Μακένζι, Ζάχρα Νιούμαν

Παραγωγή Σαμάνθα Τζένινγκς, Κριστίνα Σίτον, Χάνα Νγκο

Διεύθυνση Φωτογραφίας Τάισον Πέρκινς

Μοντάζ Νικ Φέντον Σκηνογραφία Μπέθανι Ράιαν

Μουσική Τζεντ Κερζέλ

Διάρκεια 88’

Διανομή THE FILM GROUP

Είδος Τρόμου, Ρομαντική, Queer

Γλώσσα Αγγλικά

Χώρα Παραγωγής Αυστραλία

18 Ιουνίου μόνο στους κινηματογράφους από την TFG