Μετά από δέκα χρόνια, ο υποψήφιος για BAFTA σκηνοθέτης Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν (Drive, The Neon Demon), επανέρχεται στη μεγάλη οθόνη με ένα τολμηρό και βαθιά προσωπικό κινηματογραφικό όραμα.

Η Δική της Κόλαση διαδραματίζεται σε μια φουτουριστική μητρόπολη βουτηγμένη στο νέον - έναν υπνωτικό κόσμο που μοιάζει να ξεπήδησε από σκοτεινή επιστημονική φαντασία, ισορροπώντας διαρκώς ανάμεσα στη σαγήνη και τη βία. Μία ξεχωριστή αισθητική που συναντάμε και στις προηγούμενες ταινίες του Ρεφν,  Drive, Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί και The Neon Demon.

Μέσα από αυτόν τον κόσμο αναδύονται δύο βασικές ιστορίες. Η πρώτη ακολουθεί τον Private K (Τσαρλς Μέλτον), έναν Αμερικανό στρατιώτη που, κυριευμένος από την απόγνωση, ψάχνει τη μικρή του κόρη, πεπεισμένος πως βρίσκεται παγιδευμένη στην Κόλαση. Η δεύτερη επικεντρώνεται στην Elle (Σόφι Θάτσερ), μια νεαρή ανερχόμενη σταρ που καταρρέει υπό το βάρος μιας βαθιάς προδοσίας: ο πατέρας της, ο πανίσχυρος Johnny Thunders (Ντάγκρεϊ Σκοτ), πρόκειται να παντρευτεί τη μυστηριώδη Dominique (Αβάνα Ρόουζ Λιου) - την πρώην κολλητή της φίλη.

Δέκα χρόνια μετά την τελευταία του ταινία, Η Δική της Κόλαση σηματοδοτεί όχι ακριβώς την επιστροφή, αλλά περισσότερο μια πραγματική αναγέννηση για τον καταξιωμένο σκηνοθέτη. Όπως αναφέρει ο ίδιος, “H ταινία ξεκινάει με το γεγονός ότι σχεδόν πέθανα και ξαναήρθα στη ζωή. Με αυτή τη νέα ματιά στη ζωή, ήθελα να μπλέξω τον τρόπο που σκέφτομαι με τον τρόπο που βιώνω τη δημιουργικότητα.”

Η ιστορία του Private K είναι για τον Ρεφν μια βαθιά προσωπική υπόθεση. Όπως λέει ο ίδιος: “Είχα αυτή την επιθυμία ότι δεν πρόκειται να πεθάνω, γιατί έπρεπε να επιστρέψω για τη μικρότερη κόρη μου· δεν ήταν έτοιμη να με αποχωριστεί”. Αυτή η αίσθηση έγινε η βασική θεματική δύναμη πίσω από τον Private K, έναν χαρακτήρα που ο Ρεφν θεωρεί “alter ego” του. Το ταξίδι του Private K είναι η ιστορία ενός αποφασισμένου πατέρα που προσπαθεί να βρει τον δρόμο της επιστροφής προς την κόρη του, παλεύοντας να τη σώσει από τον κάτω κόσμο. Αντίθετα, η ιστορία της Elle αποτυπώνει τις συνέπειες της σχέσης με τον δικό της πατέρα, ενός ανθρώπου του οποίου τη στοργή δεν κατάφερε ποτέ πραγματικά να έχει. 

ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ 

ELLE, ΣΟΦΙ ΘΑΤΣΕΡ 

Για το Ρεφν και την ομάδα του να βρεθεί η κατάλληλη ηθοποιός για τον πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν μία δύσκολη διαδικασία. Ο χαρακτήρας της Elle εξελίσσεται σταδιακά από μια κατάσταση σιωπηλής απογοήτευσης σε μια εκρηκτική συναισθηματική κορύφωση. Από την αρχή ήταν σαφές ότι η ομάδα χρειαζόταν μια ηθοποιό ικανή να κρατήσει το κοινό βαθιά συνδεδεμένο με τον χαρακτήρα, ακόμη και μέσα στις πιο σουρεαλιστικές πτυχές της ιστορίας. 

Η Σόφι Θάτσερ ξεχώρισε γρήγορα ως η ιδανική επιλογή για έναν τόσο απαιτητικό ρόλο. Όταν ο Ρεφν και η Θάτσερ συναντήθηκαν από κοντά, διαπίστωσαν ότι μοιράζονταν μια κοινή καλλιτεχνική αντίληψη και άρχισαν αμέσως να πειραματίζονται. Όπως εξηγεί η Θάτσερ, η ίδια είχε ουσιαστικό δημιουργικό ρόλο στη διαμόρφωση της Elle. “O Ρεφν σε κάνει να νιώθεις σαν καλλιτέχνης, χρησιμοποιώντας τις ικανότητες σου και δίνοντάς σου δημιουργικό έλεγχο”.

PRIVATE K, ΤΣΑΡΛΣ ΜΕΛΤΟΝ

Η επιλογή του Τσαρλς Μέλτον για τον ρόλο οφείλεται, σε έναν βαθμό, και στη μικρότερη κόρη του Ρεφν, η οποία σύστησε στον πατέρα της τη σειρά Riverdale. Παρόλο που μια νεανική σειρά του CW ίσως δεν μοιάζει με την προφανή αφετηρία για το επόμενο έργο ενός auteur σκηνοθέτη, οι συνεχείς εναλλαγές ύφους, είδους και χρονικών περιόδων στη σειρά τού επέτρεψαν να δει εύκολα τον Μέλτον στον ρόλο του Private Κ. “Απλώς το ήξερα. Αυτός ήταν”, λέει ο Ρεφν. 

Ο Μέλτον ένιωσε αμέσως να τον ελκύει το πρότζεκτ και πήγε στην οντισιόν με την ίδια σχεδόν ενστικτώδη βεβαιότητα. “Από την πρώτη στιγμή που γνώρισα τον Νικ, ένιωσα μια απόλυτη πεποίθηση”, αναφέρει. “Τον εμπιστεύτηκα και πίστεψα στο όραμά του.” 

Τον γοήτευσε ιδιαίτερα η ιδέα ότι η ταινία θα γυριζόταν με χρονολογική σειρά, καθώς και η προοπτική να συμμετάσχει σε μια δημιουργική διαδικασία που απέφευγε συνειδητά τη συμβατική αφηγηματική δομή. Πολύ σύντομα έγινε σαφές τόσο στον ίδιο όσο και στους υπόλοιπους ηθοποιούς ότι συμμετείχαν σε ένα έργο σκόπιμα ανοιχτό και ρευστό, το οποίο καθοδηγούνταν περισσότερο από το συναίσθημα παρά από μία παραδοσιακή προκαθορισμένη πλοκή. 

DOMINIQUE, ΑΒΑΝΑ ΡΟΟΥΖ ΛΙΟΥ

Η σχέση ανάμεσα στην Elle και τη θετή μητέρα της, Dominique, αποτελεί μία από τις βασικές πηγές έντασης και δυναμικής ενέργειας στην ταινία. Μια βαθιά αναγνωρίσιμη πλευρά της γυναικείας φύσης είναι το έντονο πεδίο  της γυναικείας φιλίας - ένας χώρος όπου η εμμονή, ο ρομαντισμός, ο θαυμασμός, η επιθυμία, η αντιπαλότητα και η ζήλια συχνά συγχέονται και συγκρούονται. Αυτό το ήδη φορτισμένο συναισθηματικό τοπίο γίνεται ακόμη πιο εκρηκτικό όταν το πρόσωπο αυτό, η “φίλη” γίνεται η σύζυγος του πατέρα σου.

Η Elle βρίσκει στη Dominique ένα ιδανικό αντίβαρο. Η σχέση τους πάλλεται από ένα άλυτο παρελθόν, έναν διαρκή ανταγωνισμό και έναν πειρασμό που τις φέρνει διαρκώς σε σύγκρουση. Όταν η Λιου εντάχθηκε στο πρότζεκτ, γοητεύτηκε από το γεγονός ότι ούτε το σενάριο ούτε ο ίδιος ο Νικ παρείχαν ξεκάθαρες ερμηνευτικές οδηγίες για τα πιο αφαιρετικά και συμβολικά στοιχεία της ταινίας. “Ένα συναρπαστικό κομμάτι της διαδικασίας είναι ότι ο Νικ επιτρέπει στον καθένα μας να έχει μια διαφορετική ιστορία για το τι αφορά η ταινία και τι συμβολίζει”, προσθέτει η Λιου. 

H EIKONA KAI O HXOΣ ΤΟΥ ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ 

Η τελική μορφή που πήρε Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗ έχει τις ρίζες της σε μια αίσθηση που ο Ρεφν εντοπίζει στην παιδική του ηλικία - την εμπειρία του να περιηγείται στα κανάλια μιας τηλεόρασης με το τηλεκοντρόλ και να μεταφέρεται διαρκώς από έναν κόσμο σε έναν άλλο. Καθώς άλλαζε κανάλι, άρχισε να ανακαλύπτει απρόσμενες συνδέσεις ανάμεσα σε αυτές τις φαινομενικά ασύνδετες εικόνες και ιστορίες. Όπως εξηγεί ο ίδιος, τον γοήτευε “η ιδέα της ελευθερίας να δημιουργείς τη δική σου υποκειμενική αφήγηση” - να επαναπροσδιορίζεις ενεργά πού τελειώνει μια ιστορία και πού αρχίζει η επόμενη.  

“Ήθελα να δημιουργήσω ένα τεχνητό κόσμο όπου διαδραματίζεται η ταινία. Δεν είναι ένας συγκεκριμένος προορισμός, αλλά έχει αναμνήσεις από κάτι πραγματικό - ωστόσο, στο τέλος, είναι όλο μη πραγματικό.” Καθοριστικά για τη δημιουργία αυτής της αίσθησης της πλασματικότητας ήταν η μουσική, η εικαστική προσέγγιση και η συνολική αισθητική.  

Ο Πίνο Ντονάτζιο - γνωστός για τη συνεργασία του με τον Μπράιαν Ντε Πάλμα και τον Ντάριο Αρτζέντο - αποδείχθηκε η ιδανική επιλογή για τον ιδιαίτερο συνδυασμό τρόμου λουσμένου στο νέον, μελοδράματος και κιτς αισθητικής της ταινίας.  

Η μουσική αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας από την πρώτη κιόλας στιγμή. “Υπήρχε πολλή μουσική στα γυρίσματα. Παρόλο που υπήρχε τόσος διάλογος, πολλές φορές καταλήγω να τον αφαιρώ όλο και να χρησιμοποιώ την κάμερα ως αφηγητή - με τη μουσική, φυσικά, να λειτουργεί ως η μηχανή της, η βενζίνη της”, εξηγεί ο Ρεφν.

H ταινία είχε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Εκτός Διαγωνιστικού τμήμα του Φεστιβάλ Καννών φέτος.

“Ένα συναρπαστικό και ασυμβίβαστο όραμα”.

“Είναι ένα σκληρό, μοχθηρό neo-giallo, γεμάτο με τα κλασικά στοιχεία του είδους: υπέροχα παράξενη αισθητική, πολύχρωμο  φωτισμό, διαφορετικές ερμηνείες, αμφίβολη ηθική, και σκληρές στιγμές ξαφνικής βίας… είναι μια περιπέτεια που μένει αξέχαστη, σαν έναν εφιάλτη που χαράζεται ανεξίτηλα στην ψυχή.”

“To Her Private Hell αντιστέκεται σε κάθε απόπειρα ερμηνείας, όπως πολλές από τις πρόσφατες ταινίες του Ρεφν, αλλά σε παρασύρει σε μια υπνωτική δίνη αλλόκοτης μαγείας.”

“Το παλαβό Her Private Hell είναι ένας αντάξιος διάδοχος του The Neon Demon”

“H Σόφι Θάτσερ και η Κριστίν Φρόσεθ είναι καταπληκτικές”

Σκηνοθεσία : Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν 
Σενάριο: Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν & Έστι Τζιορντάνι 
Παραγωγή: Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν 
Ηθοποιοί: Σόφι Θάτσερ, Τσαρλς Μέλτον, Κριστίν Φρόσεθ, Αβάνα Ρόουζ Λιου, Ντάγκρεϊ Σκοτ, Ντιέγκο Κάλβα 
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Μάγκνους Νόρντενχοφ Γιονκ
Μοντάζ: Μάθιου Νιούμαν 
Μουσική: Πίνο Ντονάτζιο 
Διάρκεια: 109’ 
Διανομή: THE FILM GROUP 
Είδος: Μυστηρίου, Δράμα, Θρίλερ 
Γλώσσα: Αγγλικά 
Χώρα Παραγωγής: Δανία, Ηνωμένο Βασίλειο

23 Ιουλίου στους κινηματογράφους από την TFG